Wczoraj – w Małej Galeriii Centrum Ceramiki Unikatowej na terenie Starej Kopalni – odbył się wernisaż wystawy „Homo Sum” przygotowanej przez uczennice klasy 4 DP z grupy Visual Arts w Programie Matury Międzynarodowej. Wystawę przygotowały: Jagoda Adamska, Stella Mandziak, Wiktoria Chorążyczewska, Emilia Lupierz i Hanna Gagaczowska, pod kierunkiem Pani Profesor Sylwii Sobieraj-Borowiec. Serdecznie gratulujemy Artystkom i Pani Profesor.
Podczas otwarcia wystawy głos zabrały: Pani Wiceprezydent Anna Elżbieciak-Stec oraz Pani Dyrektor Oksana Citak. Obie Panie pogratulowały talentów i wytrwałości w przygotowywaniu przedsięwzięcia. Na otwarciu nie mogło też zabraknąć Pana Piotra Micka – Dyrektora Muzeum Porcelany w Wałbrzychu (któremu serdecznie dziękujemy za wieloletnią współpracę) oraz Dyrektora Starej Kopalni – Pana Jacka Drejera. Dziękujemy obecnym na otwarciu Rodzicom, Nauczycielom, Uczniom i Przyjaciołom naszej Szkoły.
Wystawa „Homo Sum” jest podsumowaniem dwóch lat pracy w ramach programu matury międzynarodowej Visual Arts i stanowi część egzaminu maturalnego. Temat wystawy podejmuje pytanie, co to znaczy być człowiekiem, oraz zachęca widza do refleksji nad własnym postrzeganiem jednostki. Na wystawie uczennice zaprezentowały pięć różnych perspektyw na życie w złożonym świecie, ukazując zarówno jego uniwersalność, jak i indywidualny charakter. Autorki wykorzystały możliwość stworzenia swojej własnej wystawy jako przestrzeni do wyrażenia osobistych doświadczeń, przemyśleń i wewnętrznych zmagań.
Prace Jagody Adamskiej zaprezentowane jako „Przekleństwa dziewczęcości” poruszają temat dorastania oraz niewidocznych trudności, które często mu towarzyszą. Jej celem jest zwrócenie uwagi na to, w jaki sposób doświadczenia młodych dziewczyn bywają bagatelizowane lub uznawane za coś powszechnego, a przez to nieistotnego. W swoich pracach zestawia delikatną, dekoracyjną formę z trudniejszą tematyką, aby podkreślić kontrast między tym, jak te problemy są postrzegane, a tym, jak wyglądają w rzeczywistości. Proces tworzenia tej wystawy pozwolił autorce rozwinąć własną praktykę artystyczną poprzez eksperymentowanie z różnymi materiałami i technikami. Wśród poruszanych tematów ważne miejsce zajmuje również motyw przyjaźni, który stanowi istotny element całej narracji i podkreśla znaczenie wsparcia w trudnych doświadczeniach.
„Nazywam się niebo” jest nie tylko zbiorem prac artystycznych Stelli Mandziak, lecz udokumentowaniem procesu, który odbyła podczas ich tworzenia. Głównym celem autorki było zbadanie znaczenia jednostki ludzkiej dla ogromu wszechświata. Podczas kwestionowania istnienia, odkryła podobieństwa między tym, co ludzkie a kosmiczne, i tą właśnie relację próbuje ukazać i udowodnić poprzez zbiór dziewięciu prac wystawy. W procesie sięgała po różnorodne techniki z intencją spojrzenia na temat z różnych perspektyw i podważenia dotychczas znanych jej punktów widzenia.
“The Shades of Fall” Wiktorii Chorążyczewskiej składa się z 9 prac, które przedstawiają motyw upadku jako coś nieodłącznego od ludzkiego życia i nabytego doświadczenia. Punktem wyjścia do tworzenia tych prac stało się jej motto: “Z każdym upadkiem przychodzi wzniesienie, a z każdym wzniesieniem przychodzi upadek”. Autorka chciała pokazać zjawisko upadku nie tylko z często przyjmowanej perspektywy opartej na pesymizmie, ale również jako coś, co umożliwia późniejsze sukcesy i wzniesienia. Poprzez zestawienie inspiracji z różnych kultur oraz różnorodnych technik chciała przedstawić temat dogłębnie, ale też w ujęciu prowokującym emocje.
“Ocalić od zapomnienia” Emilii Lupierz przedstawia doświadczenie z żałobą. Pięć prac opisuje różne emocje i momenty w trakcie przeżywania straty. Podczas tworzenia wystawy, Emilia zbierała wspomnienia, które nie zawsze były ze sobą spójne. Dlatego zdecydowała się przedstawić zarówno te trudne, jak i piękne elementy przechodzenia żałoby. Zależało jej, aby przekaz był uniwersalny.
„DBA” to skrót, który skojarzeniem może odsyłać do konkretnego miejsca i lokalnego kontekstu. Wystawa Hanny Gagaczowskiej jest próbą uchwycenia miejskiej codzienności, która toczy się gdzieś pomiędzy rutyną a zmianą. W stworzonych pracach autorka chciała uchwycić to, co zwyczajne: przestrzeń, ludzi i sytuacje, które łatwo przeoczyć. Łącząc różne estetyki, starała się tworzyć prace balansujące między nostalgią a ironią czy dynamiką miasta. Wystawa Hanny stanowi obserwację, a nawet opowieść o miejscu, które nas kształtuje i łączy. Prace autorki mają zachęcić odbiorcę do zatrzymania się i refleksji, dając mu przestrzeń do odnalezienia w pracach własne doświadczenia.
Wystawę „Homo Sum” będzie można obejrzeć do 3 maja 2026 r. Gorąco zachęcamy.
